ၾသဂုတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔ဟာ ဂီတပညာရွင္ ထူးအိမ္သင္ကြယ္လြန္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ကဗ်ာလက္တြဲေဖာ္မ်ားထဲက ကဗ်ာဆရာကိုေစာေ၀က ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ လို႔ ေအာ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုငွက္(ထူးအိမ္သင္)ဟာ ႏုိင္ငံျခားသား ဂီတပညာရွင္တစ္ေယာက္လို ဒါဟာ တကယ္ကိုယ္ပိုင္တဲ့ဂီတျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ခိုင္ခိုင္မာမာျပခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေနာင္လာ ေနာက္သားေတြ အတုယူလို႔ရေအာင္၊ သိလည္းသိထားရေအာင္ ကိုငွက္(ထူးအိမ္သင္)ရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္ကို ယခုလိုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။
ဒီလ ၾသဂုတ္လဟာ ကိုငွက္(ထူးအိမ္သင္)ရဲ႕ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့လေပါ့။ သူ႔အတြက္ ေျပာစရာေလးအျဖစ္ ဦးလာတာက ေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးတစ္ပံုေပါ့။ ဦးျမတ္ခိုင္က အဲဒီဓာတ္ပံုေလးကို ကြၽန္ေတာ့္ကို လက္ေဆာင္လာေပးတယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုထဲက ကိုျမင့္မိုး တို႔ ဆိုရင္လည္း သူ႔ဟာနဲ႔ သူ႔အလုပ္ေတြ႐ႈပ္ေနၾကတယ္ေလ။ ဒီဓာတ္ပံုေလးဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္၊ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္က ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေပါ့။
အဲဒီဓာတ္ပံုထဲမွာပါတဲ့ ေလးေယာက္က ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊လီယိုနာဒ္ေမာင္ေမာင္လြင္၊ ကိုျမင့္မိုးေအာင္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုငွက္(ထူးအိမ္သင္)ေပါ့။ ဒီဓာတ္ပံုေလးက ဘာထူးျခားေနသလဲဆိုရင္ ပံုထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သံုးေယာက္က ကိုငွက္တစ္ခုခု ပို႔ခ်ေနတာကို အာ႐ံုစိုက္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကတဲ့ပံုစံမ်ဳိး။ ေနာက္ ဒီႏွစ္ဒီကာလ မွာ မ်ဳိးဆက္သစ္ အဆိုေတာ္ေလးေတြက မီဒီယာစာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ဘာေတြေျပာလာၾကသလဲဆိုေတာ့ ျပည္တြင္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္ပမွာပဲ သြားေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖတာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေတြကိုပဲ ဖန္တီးသီဆို ေတာ့မယ္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာလာၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တစ္ခု ေျပာခ်င္တယ္။ ကိုငွက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးခရီး ပုသိမ္ကိုသြားတဲ့ အေၾကာင္းေလးေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဂုဏ္ယူစရာ ေကာင္းသလို၊ ေၾကကြဲစရာလည္းျဖစ္တယ္။ ကိုျမင့္မိုးဘက္ကလည္း အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဒီကိစၥကို စာမ်က္ႏွာ ေပၚမွာ မေျပာခဲ့ဘူးေပါ့။ အခုသိပ္မၾကာခင္က မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ကိုျမင့္မိုးဘက္က ေျပာလာတာ ဖတ္လိုက္ ရတယ္။ ကိုလူမင္းကလည္း က်န္စစ္မင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေပၚျပဴလာမွာလည္း ေျပာခဲ့တာကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္လုိက္ရတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုလူမင္း မေလးရွားမွာ က်န္စစ္မင္းဇာတ္ကားအတြက္ ကားသြား ဆက္ေတာ့ အဲဒီဇာတ္ကားမွာ သံုးမယ့္ပုေလြသံအေခြၾကမ္းေလးကို ကိုငွက္က ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ မေလးက ဂီတပညာရွင္တစ္ဦးက ဒီသံစဥ္ကို ဖန္တီးတဲ့သူနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ကိုလူမင္းတို႔ သားအဖကို အကူအညီေတာင္းတယ္။ အဲဒါက ကိုလူမင္းေျပာခဲ့တဲ့အပိုင္းေပါ့။
အခု ကြၽန္ေတာ္က က်န္တဲ့အပိုင္းေလးကို ဆက္ေျပာျပမယ္။ ကိုငွက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ကဗ်ာ Work Shop ေလး လုပ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔လြယ္အိတ္ထဲမွာ တျခား Instument ေတြမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ျမန္မာျဖစ္ပုေလြ အႀကီး၊ အလတ္၊ အေသး သံုးမ်ဳိးေလာက္ပါပါလာတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူကပဲ ေျပာလာတယ္။ ကိုလူမင္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို ပုဂံကားတစ္ကားအပ္ထားတယ္တဲ့။ အဲဒီမွာသံုးမယ့္ ပုေလြသံကို အခုအခ်ိန္အထိ အားမရေသးဘူးဗ်ာတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ Recording ေတြမွာ အသံဖမ္းတာလည္း သူအားမရေသး ဘူး။ သူလိုခ်င္တဲ့အရသာကို မရေသးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေျပာစရာရွိရင္ေျပာမယ္။ ေျပာစရာမရွိရင္ အဲဒီပုေလြကိုမႈတ္ၿပီး သံစဥ္ရွာၾကည့္ေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔တစ္ရက္ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ကိုငွက္ရယ္၊ ကိုေနမ်ဳိးေဆး ရယ္ သံုးေယာက္ဆံုေနၾက Mr. Guiter က စားပြဲေလးမွာ ဆံုျဖစ္တယ္ေပါ့။ ကိုေနမ်ဳိးက မေရာက္ေသးဘူး။ အဲဒီမွာ သူကဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ ဒီညဧည့္သည္တစ္ေယာက္လာမယ္တဲ့။ မေလးကဂီတပညာရွင္တဲ့။ အဲဒါနဲ႔သိပ္မၾကာဘူး။ မေလးက ဂီတပညာရွင္ဆိုသူ ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာၿပီး စားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ကိုငွက္ကလည္း ဘာစကားမွမေျပာဘူး။ ဟိုဂီတပညာရွင္ကလည္း ဘာမွမေျပာ ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနတယ္။ စားေသာက္လို႔ ၿပီးခါနီးအခ်ိန္ၾကမွ မေလးဂီတ ပညာရွင္က စေျပာတယ္။ “မင္းေပးလုိက္တဲ့ ပုေလြသံဟာ တကယ္ရွိတဲ့ အသံလားတဲ့”။ ကိုငွက္က တစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္။ “ဟုတ္တယ္”။ အဲဒီၾကမွ ကိုငွက္က ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္။ ၿပီးေတာ့ မေလးဂီတပညာရွင္က ဆက္ေမးတယ္၊ “မင္းဒီအသံကို ဘယ္ကရတာလဲတဲ့”။ ကိုငွက္က “ငါဒီအသံကို ပုဂံက ရတာတဲ့”။ မေလးဂီတပညာရွင္က မယံုသလိုအၾကည့္နဲ႔ “မင္းက်ိန္းေသတယ္ေနာ္”၊ ကိုငွက္က “ေအး-က်ိန္း ေသတယ္”။ အဲဒီမွာဆက္ၿပီး မေလးဂီတပညာရွင္က “မင္းအဲဒီပုဂံကို ငါ့ကို လုိက္ပို႔လို႔ရမလား”။ ကိုငွက္က “ငါလုိက္မပို႔ႏုိင္ဘူး။ မင္းဘာသာသြားၿပီး အဲဒီအသံကိုရွာလာခဲ့”။ “မင္းတကယ္ၾကားခ်င္တယ္ဆုိရင္ ေတြ႕ကိုေတြ႕မွာပါ”၊ “ဒါေပမဲ့ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္နဲ႔ေတာ့မရဘူး။ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ေနမွ မင္းရႏုိင္မယ္”။ တကယ္ပါ ကိုငွက္ အဲဒီအတိုင္းကို ေျပာတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ကိုငွက္ကို ဘယ္လိုနားလည္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဆီလာတဲ့ ဧည့္သည္ကိုေတာ့ လုိက္ပို႔ရမွာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ တစ္ေန႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ Mr. Guiter မွာ ထုိင္ေနတုန္း ကိုငွက္က ဟိုမေလးက ဂီတပညာရွင္ျပန္ေရာက္ေနၿပီတဲ့။ ဒီေန႔ သူနဲ႔ခ်ိန္းထားတယ္တဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ အဲဒီဂီတပညာရွင္ေရာက္လာတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုငွက္ကို ေျပာတယ္။ “ဒီတစ္ည မင္းတို႔ကို ငါျပဳစုပါရေစ”၊ ကိုငွက္က “အိုေကရတယ္”တဲ့။ ဒါပဲေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ စားၾကေသာက္ၾက၊ တီး၀ုိင္းကို ၾကည့္ၾကေပါ့။
အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့မွ အဲဒီမေလးဂီတပညာရွင္က ကိုငွက္ကို အင္မတန္ေလးစားတဲ့ မ်က္လံုးမ်ဳိးနဲ႔ၾကည့္ၿပီး “ငါမင္းကို အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္”၊ “မင္းဒီကၿပီးရင္ Recording သြားမွာလား”၊ “ငါလုိက္ခဲ့မယ္”။ ကိုငွက္က ျပန္ေျပာတယ္ တစ္ခြန္းတည္းပဲ။ “မလိုက္နဲ႔” တဲ့ဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္အားနာသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မေလးဂီတပညာရွင္က ဆက္ေျပာတယ္။ “ငါမင္းကို ေနာက္ဆံုး ေတာင္းဆိုတဲ့အေနနဲ႔ ငါ့ကို ေနာက္ထပ္ Traditional အသံတစ္သံေလာက္ လုိက္ျပပါလား”။ ကိုငွက္က ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေတာ့ “လံုး၀မျပႏုိင္ဘူး”။ “မင္းလိုခ်င္တာရၿပီ မဟုတ္လား”။ “မင္းအတြက္ လိုအပ္ေသး လို႔လား”။ မေလးဂီတ ပညာရွင္က “ေဆာရီး၊ ငါေတာင္းပန္တယ္”၊ “မင္းငါ့ကို အခုရသြားတဲ့ အသံေလးနဲ႔ပဲ ျပန္ေစခ်င္တာမလား”။ ကိုငွက္က “ေအးဟုတ္တယ္”။ အဲဒီတစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ အဲဒီ မေလးဂီတပညာရွင္ ျပန္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ကိုငွက္က သူ႔ကို ပုဂံရဲ႕ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္သူ႕ဆီသြားဆိုၿပီး ေနရာအတိအက်လည္း မေျပာလုိက္ဘူး။ ဒီလူ ဘယ္ဘုရားႀကိဳ၊ ဘုရားၾကားက ဒီအသံကို ေတြ႕သြားပါလိမ့္ေပါ့။ ကိုငွက္ေျပာလိုက္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ မင္းပုဂံေရာက္ရင္ ဟိုတယ္မွာေတာ့ အိပ္မေနနဲ႔တဲ့။ ဒါပဲ။ သူနဲ႔ အဲဒီပညာရွင္နဲ႔ ေျပာတဲ့စကားဟာ ဒါအကုန္ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက ကြၽန္ေတာ္သိသေလာက္ဆုိရင္ ကိုငွက္ကိုလာေတြ႕တဲ့ ပညာရွင္ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။
တစ္ေယာက္က အဂၤလန္က ကဗ်ာဆရာမႀကီး ႐ုဒ္ပက္အယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က မေလးကဂီတပညာ ရွင္။ အဲဒီႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ကိုငွက္ကို ေလးစားၿပီး ျပန္သြားၾကတာခ်ည္းပဲ။ ကိုငွက္က သူ႔ဖန္တီးမႈကို လံုး၀အေသအခ်ာ၊ ဒါဟာ ငါတို႔ႏိုင္ငံကျဖစ္တာ၊ ဖန္တီးတာဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ခုိင္ခိုင္မာမာ ေျပာႏိုင္ျပႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ေျပာခ်င္တာ အဲဒီမေလးဂီတပညာရွင္ဟာ ပုဂံရဲ႕ဘယ္ေနရာကေန ဒီအသံကိုရသြားတယ္ဆိုတာ ကိုငွက္ကေသသည္အထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာမသြားခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အခု ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္လို႔ေအာ္ေနတဲ့သူေတြကိို ကိုငွက္လို ခိုင္မာဖို႔ ေျပာခ်င္တဲ့အတြက္ရယ္၊ ဒီလဟာ ကိုငွက္ရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ျဖစ္တာရယ္ေၾကာင့္ အခုလို ေျပာရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုငွက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မေဟသီမွာေရးၿပီး၊ ေျပာၿပီးကတည္းက မေျပာျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေျပာတာ၊ ေရးတာကို ျပန္ဖတ္ရတဲ့ ကိုငွက္ရဲ႕အေမဟာ အၿမဲတမ္း သူ႔သားကို သတိရစြာနဲ႔ ၀မ္းနည္းတာကိုလည္း မခံစားႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ၾသဂုတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ မႏၲေလး အျဖဴေရာင္ သက္တံကဗ်ာရြတ္ပြဲမွာ ကိုငွက္ရဲ႕ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို တစ္ေယာက္ေသာသူက ရြတ္ဖတ္မွာပါ။ ၿပီးေတာ့ ၾသဂုတ္လဟာ ကိုငွက္ရဲ႕ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္လဆိုေတာ့ အဲဒီကဗ်ာရြတ္ပြဲမွာ ကိုငွက္အတြက္ အမွတ္တရအစီအစဥ္ ေလးလုပ္ဖို႔ ရွိပါတယ္” ဟု ေျပာခဲ့ပါတယ္။
သတိုးလြင္
Popular Journal /vol10_no33/
3.8.08
from www.htooeainthin.com
22.5.08
a journalist and a general in red light district
ငါက မင္းကို ျမန္မာျပည္သားမွန္း ခ်က္ခ်င္းသိတယ္။
- လူကဲခတ္ပညာေလး မွ်ပါဦးဗ်ာ။
မ်က္လံုးေတြက ဂဏွာမျငိမ္ဘူး၊ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔။
- အဲသလိုၾကည့္တာ သတင္းသမားေတြ၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြရဲ့အလုပ္မဟုတ္လားဗ်ာ။
ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ မဟုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ မင္းဝတ္စားထားတာလည္း သက္ေတာင့္သက္သာ မရိွဘူး။ အတင္းအၾကပ္ႀကီး သပ္သပ္ယပ္ယပ္ လုပ္ထားမွန္း သိသာတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာကြာ၊ မင္းကို ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဘာလဲ၊ ငါဝမ္းသာတယ္ဆိုတာ မယံုဘူးလား။
- မယံုပါဘူးဗ်ာ၊ မီဒီယာကို တိုက္မယ္ခိုက္မယ္ေျပာထားေတာ့ ဘယ္လိုယံုရမွာလဲ။
ဒါကေတာ့ကြာ မူအရ ဟိန္းေဟာက္ရတာေပါ့။ မင္းတို႔မီဒီယာသမားေတြကိုလည္း ငါတို႔က ေက်းဇူးတင္ရမယ့္အပိုင္းေတြ ရိွပါတယ္။ ဥပမာကြာ၊ လုပ္အားေပးကိစၥ။
- က်ေနာ္တို့က အဲဒီလုပ္အားေပးကိစၥ အဆက္မျပတ္ ေအာ္ေနတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ခ်င္ရတာလဲ။ ILO ကိုေတာင္ တိုင္ေနၾကတာမဟုတ္ဘူးလား။
ေအး- အဲဒီ တိုင္တဲ့ကိစၥေပါ့ကြာ။ "အဓမၼလုပ္အားေပး၊ အဓမၼလုပ္အားေပး၊ တိုင္လို႔ရတယ္၊ တိုင္လို႔ရတယ္" ဆိုျပီး ေအာ္ေနေပမဲ့ လူေတြက မင့္ဘႀကီး ILOကို တိုင္တာမဟုတ္ဘူး ကြ။
- လူေတြက ေၾကာက္တာကိုးဗ်။
ခက္တာပဲ၊ အခုေခတ္ လူေတြက သိပ္မေၾကာက္ေတာ့ဘူးကြ၊ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနၾကတာ။ မင္းတို႔က "အဓမၼလုပ္အားေပး၊ အဓမၼလုပ္အားေပး" ေအာ္ေနေတာ့ သူတို႔မ်က္စိထဲမွာ ေသနတ္နဲ႔ခိ်န္ ဓားနဲ႔မိုးထားျပီး လုပ္ခိုင္းတဲ့ဟာေတြကိုပဲ ျမင္ေနၾကတာ။ ဟားဟားဟား။
- Forced labour ကို အဓမၼလုပ္အားေပးလို႔ ဘာသာမျပန္ရင္ ဘယ္လိုျပန္ရမလဲ။
ဒါကေတာ့ မင္းတို႔ျပႆနာေလ။ စကားလံုးတိုင္းကို အတိအက် ဘာသာျပန္စရာမလိုဘူးကြ။ သတင္းသမားဆိုတာ လူေတြေန႔တိုင္းေျပာတဲ့စကားအတိုင္း ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာမႈျပဳရတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ မင္းတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
- ျမန္မာတိုင္းမ္စ္ မွာလည္း လုပ္အားေပးအေၾကာင္း ဖတ္ေနရတာပဲ။
ဖတ္ရမွာေပါ့၊ အဲဒါေတြထည့္ဖို႔ ျမန္မာတိုင္းမ္စ္ကို ငါတို႔ပဲ ခိုင္းထားတာ။
- လုပ္အားေပးလို႔ အမ်ားသူငါနားလည္ေအာင္ ရွင္းရွင္း ေရးလိုက္ရင္ ဦးတို႔က ဆင္ဆာျဖတ္မယ္ေပါ့။
ျဖတ္ရံုတင္မဟုတ္ စာေစာင္ေတာင္ ပိတ္လိုက္ဦးမွာ။ ဘယ္လိုလဲ မင္းေရာ ဒီမွာ ေနထိုင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႔လား။ အကူအညီလိုရင္လည္း ျမန္မာသံရံုးရိွေနတာပဲ၊ အခိ်န္မေရြး ဆက္သြယ္ေပါ့ကြာ။
- ျမန္မာသံရံုးေၾကာင့္ ခက္ေနတာေပါ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ့္ပတ္စ္ပို႔ကို သက္တမ္းမတိုးေပးဘူး တဲ့။
မင္းက နိုင္ငံေတာ္ကိုအၾကည္အညိဳမဲ့ေအာင္ ဘာေတြေလွ်ာက္ေရးထားမွန္းမွ မသိတာ။ သူတို႔ ဘယ္လုပ္ေပးပါ့မလဲ။ ဒါနဲ႔ ကဗ်ာဆရာေစာေဝအေျကာင္း မင္းသိျပီးေရာေပါ့။
- ဟုတ္ကဲ့။
ေအး၊ ငါတို႔ သူ့ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထိန္းသိမ္းထားပါတယ္ကြာ၊ ငါတို႔သိခ်င္တာက သူ႔ေနာက္မွာ ဘယ္သူေတြက ႀကိဳးကိုင္ေနသလဲ၊ ဘယ္နိုင္ငံေတြက ပါဝင္ပတ္သက္ေနသလဲ ဆိုတာပဲ။
- သူ့ကဗ်ာထဲမွာ သဲလြန္စ ပါေနတယ္ေလ၊ က်ေနာ္သိသေလာက္ေတာ့။
ဟာ ဟုတ္လား၊ လုပ္ပါဦး။ မင္းပတ္စ္ပို႔ သက္တမ္းတိုးဖို႔ဆိုတာ မခက္ပါဘူး၊ နားလည္မႈလဲြေနလို႔ ျဖစ္မွာပါ၊ ဒီတစ္ခါ သံရံုးသြားရင္ "ကင္းဝန္မင္းႀကီးရဲ့ကြမ္းအစ္" လို႔သာ ေျပာလိုက္။ အဲဒါ စကားဝွက္ပဲ။ သူတို႔ မင္းကို ဘာမွ မေမးရဲေတာ့ဘူး၊ မင္းလိုခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးလိမ့္မယ္။ စကားဝွက္ကိုလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္ဆင့္မကမ္းနဲ႔ဦး။ ဒါထက္ ေစာေစာက ေျပာတဲ့ သဲလြန္စ ဆိုတာ ဘာလဲကြ။
- သူ႔ကဗ်ာ ပထမစာေၾကာင္းမွာ ပါတယ္ေလဗ်ာ။ အာရင္ဘတ္က ေျပာတယ္တဲ့။
ေအး အဲဒီ အာရင္ဘတ္ဆိုတဲ့ငနဲနဲ႔ ေစာေဝနဲ႔ အဆက္အစပ္ရိွလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္သားပဲ။ လုပ္စမ္းပါဦး၊ အဲဒီငနဲအေၾကာင္း။ ဒီေကာင္ အေနာက္ႏိုင္ငံကမဟုတ္လား။
- ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ၊ သူက ဂ်ဴးလူမ်ဳိး၊ ျပင္သစ္၊ ရုရွတို႔မွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။
လုပ္စမ္းပါဦး၊ သူ႔နာမည္ ဘယ္လိုစာလံုးေပါင္းသလဲ။
- Ehrenberg
အာရင္ဘာ့ဂ္၊ ဟုတ္လား။ သူက ဘာလုပ္သလဲ၊ သံတမန္လား၊ အင္န္ဂီ်အိုလုပ္သလား။
- သူက စာအစံုေရးတာပဲ။
ဟ- မင္းက တယ္ဟုတ္ပါလားကြ၊ အဂၤလိပ္စာေပေတြဖတ္ႏိုင္တာကိုး၊ ေကာင္းသကြာ။
- မဖတ္နိုင္ပါဘူးဗ်ာ၊ ျမသန္းတင့္က သူ႔စာေတြ ဘာသာျပန္ထားလို႔ က်ေနာ္တို႔ ဖတ္ရတာပါ။
ျမသန္းတင့္က ဘာသာျပန္တယ္၊ ဟုတ္လား၊ ဒီနာမည္ ၾကားဖူးသလိုပဲ။ ျမသန္းတင့္၊ ေဒၚျမသန္းတင့္- ဘယ္မွာေနလဲ၊ ဘာေတြ ေရးလဲ၊ ဘယ္တုန္းက ဘယ္ဂ်ာနယ္မွာေရးတာလဲ၊ ဘယ္အရြယ္ရိွျပီလဲ၊ အိမ္ေထာင္သည္လား၊ ဒီမိန္းမအေၾကာင္း မင္း ဘယ္ေလာက္သိသလဲ။
- ျမသန္းတင့္က အမ်ဳိးသားပါဗ်ာ။
ေၾသာ္- ဟုတ္လား၊ ေအးကြာ ဒီေလာက္သိရရင္ အလုပ္ျဖစ္ပါျပီ။ နာမည္ေတြ ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲကြာ။ အာရင္ဘာ့ဂ္ကိုေတာ့ ျပည္ဝင္ခြင့္ ပိတ္ရမယ္။ ျမသန္းတင့္ကိုေတာ့ ဒီညတြင္းခ်င္းဖမ္းဖို႔ ငါလွမ္းေျပာလိုက္မယ္။
- ဒီနာမည္ေတြ က်ေနာ့္ဆီကရတယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မသိပါေစနဲ႔ဗ်ာ။
စိတ္ခ်ပါကြာ။ ကဲ- ငါျပန္မယ္ေဟ့၊ မနက္ျဖန္ ေလယာဥ္ကြင္းသြားရမယ္၊ ေလယာဥ္က ဘန္ေကာက္-မႏၲေလး။ မနၲေလးကတဆင့္ ေနျပည္ေတာ္ကိုေျပးရဦးမွာ။ မင္းလည္း က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ဦး။
- ဟုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်။
25.1.08
article in mizzima
ေစာေဝ ႏွင့္ က်ေနာ္
ဆိုင္းေမကူး
Friday, 25 January 2008 17:21
www.mizzimaburmese.com/content/view/503/1/
(၁) က်ေနာ္ႏွင့္ေစာေဝသည္ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ပါ၊၊ မိတ္ေဆြလည္းမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပဳိင္ အႏုပညာသမားလည္း မဟုတ္ပါ။ ဒါနဲ႔မ်ား ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ က်ေနာ္ႏွင့္ ေစာေဝဆုိၿပီး စာေရးရ ေကာင္းမည္လားဟု အျပစ္မတင္ေစခ်င္ပါ။ က်ေနာ္ ကုိေစာေဝႏွင့္ နာရီဝက္ခန္႔ အတူ ရွိခဲ့ဖူးသည္၊၊ ငါးမိနစ္ခန္႔လည္း စကား ေျပာဖူးပါသည္၊၊ သူေရးေသာ ကဗ်ာ (၁ဝ) ပုဒ္ခန္႔လည္း ဖတ္ဖူးပါသည္။ ထူးအိမ္သင္ အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးမ်ားကုိ ေရးျပန္ေတာ့လည္း ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သူ႔စာမ်ားကုိ သူႏွင့္ေတြ႔ဖူးၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွ သတိထား ဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
တကယ္တမ္းမွာေတာ့ လူပုဂိၢဳလ္ခ်င္းမသိခင္၊ မျမင္ခင္ကတည္းကပင္ သူ၏ဖန္တီးမူမ်ားက လႊမ္းမုိးခဲ့ေၾကာင္း ေနာက္မွ သိခြင့္ရခဲ့သည္၊၊ သူ၏ စာေပ အႏုပညာမ်ားႏွင့္ စခဲ့့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ္ အလြန္ႀကဳိက္ေသာ ပဲပုပ္ခ်က္ အပါအဝင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေထာင္း၊ ပဲငပိ အစရွိေသာ အရံဟင္း (၁ဝ) မ်ဳိးခန္႔ အလကားရေသာ ျမန္မာ ထမင္းဆုိင္ႏွင့္ စရေပလိမ့္မည္။
သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အလြန္ စားေကာင္းေသာ ျမန္မာထမင္းဆုိင္ ေခၚသြားမည္။ က်ေနာ္ မႀကဳိက္ပါက က်သင့္ေငြကုိ သူရွင္းမည္ဟု အာမခံျဖင့္ ေခၚသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ မခန္းမနားႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိပါသည္။ ဆုိင္အဝင္ဝတြင္ ေရးထားေသာ စာသားအား ၾကည့္၍ ျပဳံးစိစိ ျဖစ္သြားခဲ့မိသည္။ “ျမန္မာငပိေထာင္း ကမၻာကုိ လႊမ္းေစရမည္” တဲ့။ ဗုိလ္ခင္ညြန္႔၏ အားကစားေတာ့ “ပလုံ” သြားခဲ့ၿပီ၊ ငပိေထာင္းေတာ့ မည္သုိ႔ ရွိသည္ မသိရပါ။ ဆုိင္ထဲ ေရာက္သြားေသာအခါ မ်က္ႏွာစာ တည့္တည့္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ဓါးစလြယ္ခုတ္ ေနသည့္ပုံကုိ ပုံႀကီးခ်ဲ့၍ စမတ္က်က် ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ေဘးနံရံ တဖက္တခ်က္စီတြင္လည္း contemporary art အမ်ဳိးအစား ျဖစ္ပုံရေသာ ပန္းခ်ီကား ႏွစ္ခ်ပ္ကုိ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ခ်ိတ္ဆြဲထားပုံက သာမာန္ အလွဆင္ထားျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ပဲ ခမ္းခမ္းနားနား ခ်ိတ္ဆြဲထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ကတည္းက ဤဆုိင္ပုိင္ရွင္သည္ အႏုပညာကုိ ထဲထဲဝင္ဝင္ စိတ္ဝင္စားသူ ျဖစ္ေၾကာင္း ကုိယ့္ဘာသာ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့သည္။ အလြန္ၿမိန္ခဲ့ၾကပါသည္၊၊ ပုိက္ဆံေပးစားရေသာ ဟင္းမ်ားထက္ အလကားရေသာ အရံဟင္းမ်ားက ပို၍ ေကာင္းေနခဲ့ေသာအခါ ေလာကႀကီးအား ဆင္ျခင္စရာလိုလို ရီစရာလုိလုိ ေျပာၾကရင္းႏွင့္ က်ေနာ္ ကုိယ္တုိင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေငြရွင္းေပးၿပီး ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အျပန္ၾကမွ ဆုိင္နာမည္အား သတိထားဖတ္မိသည္။ “အဓိပတိ” တဲ့။
လူပ်ဳိလူလြတ္လည္းျဖစ္၊ မိသားစုႏွင့္လည္းေဝး၊ ဖ်င္းကလည္းဖ်င္းသျဖင့္ ရန္ကုန္သည္ က်ေနာ့္အတြက္ အၿမဲတမ္းလုိလုိ အစားအေသာက္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ စိတ္လုိလက္ရ ထမင္းဆာလာတုိင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဓားစလြယ္သုိင္းေနေသာ ထမင္းဆုိင္ကုိသာ ျမင္ေယာင္တတ္လာသည္။ အဓိပတိ ထမင္းဆိုင္ ဗဟန္းကေန လွည္းတန္း ေရာက္လာလွ်င္ေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးမိေနတတ္ခဲ့သည္။
ထမင္းဆုိင္ဋီကာ ခ်ဲ႔ေနျခင္းမွာ အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါ၊၊ က်ေနာ္ စြဲလမ္းခဲ့ေသာ ပဲပုပ္ခ်က္ ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဓားစလြယ္ခုတ္ ထမင္းဆုိင္ ပုိင္ရွင္မွာ ကဗ်ာဆရာေစာေဝ ျဖစ္ေၾကာင္း အယ္ဒီတာ တေယာက္ႏွင့္ စကားဆက္စပ္မိရာမွ သိခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနႏွင့္ေတာ့ သူသည္ (ျဖဴးဆုိလား၊ ေဇယ်ဝတီ ဆုိလား) ၿမ့ဳိက ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အထုိက္အေလွ်ာက္ ေငြေရးေၾကးေရး အဆင္ေျပသူ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပစၥည္းမ်ား တြဲဆက္၍ ျပသေသာ ပန္းခ်ီ အမ်ဳိးအစားမ်ားျဖင့္ ျပပြဲ လုပ္ဖူးသူ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ နာမည္ႀကီးသူမ်ား ေပါင္း၍ နာမည္ႀကီးေအာင္ လုပ္ေနသူျဖစ္ေၾကာင္း … အစ ရွိသျဖင့္ မေမးပဲ ၾကားခဲ့ရေသးသည္။
သူႏွင့္ မိနစ္ (၂ဝ) ခန္႔ အတူ ရွိေနခဲ့ျခင္းဆုိသည္မွာလည္း ေခ်ာက္တီးေခ်ာက္ခ်က္ က်ေနာ့္ ပန္းခ်ီျပပြဲသုိ႔ လာေရာက္ခဲ့စဥ္ခါက ျဖစ္သည္။ ဟန္းဖုန္းခါးခ်ိတ္ႏွင့္ အသက္ (၄ဝ) ေက်ာ္ ဇာတ္လုိက္ မင္းသားမ်ားကဲ့သုိ႔ စမတ္က်သူ တေယာက္က “က်ေနာ္္ ကဗ်ာဆရာ ေစာေဝပါ” ဟု မိတ္ဆက္လာေသာအခါ ၊ အနည္းငယ္ ဘဝင္မက် ျဖစ္မိခဲ့ပါသည္။
ျမန္မာျပည္ ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာ၊
ကဗ်ာဆရာ ႏွင့္ ဟန္းဖုန္း
ဟန္းဖုန္း ႏွင့္ ျမန္မာျပည္
႐ုတ္တရက္ ဆုိေတာ့လည္း။ ။
(၂)
ဘယ္အမွန္တရားမွ ပိန္းပိတ္ေအာင္
မေမွာင္ေစရဘူး
ကမၻာႀကီးေရ...
ငါ့ကိုရရွိထားတာလည္း
နင့္အတြက္ သယံဇာတ တခုပါပဲ၊
ကမၻာႀကီးနင့္ရဲ့ သယံဇာတေတြကို
စစ္ဆိုတဲ့ ဘီလူးႀကီးက
မသဒၶါေရစာ စားသံုး
ကုလသမဂၢက ဆာဂ်ီယိုဒီမဲလိုးကို လြမ္းတယ္
ကမၻာႀကီး
ေရာဂါ ဘယနဲ႔ ကပ္ဆိုတဲ့ မိစၦာက
အလစ္ဝင္သုတ္
ျမန္မာျပည္က ကဗ်ာဆရာလို႔
အမည္ခံမသြားတဲ့
ဆရာ ျမသန္းတင့္ကို လြမ္းတယ္
ကမၻာႀကီး
ငါကဗ်ာဆရာ
နင့္သံယံဇာတအျဖစ္ကေပ်ာက္မသြားဖို႔
အေမေပးခဲ့တဲ့ အသက္ေသြးကို
အားအျဖစ္ေမြး
အႏုပညာဆိုတဲ့ ဒိုင္းလႊားနဲ႔ကာကြယ္
ကဲ လာစမ္း
ဘယ္လိုလက္နက္မ်ဳိးနဲ႔မဆို
ရန္သူ ...
ငါကဗ်ာဆရာကြ
မင္းကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ျမည္းပစ္မယ္
ေစာေဝ
စံပယ္ေဖြးေဖြးေန႔မ်ားသို႔ ခ်ီတက္ခ်င္းမွ
မေဟသီ ၾသဂုတ္ ၂ဝဝ၄
သူႏွင့္ဆုံၿပီးေနာက္ပိုင္း သူ႔ကဗ်ာမ်ားကုိ သတိထားၿပီး ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္၊၊ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ၊ က်ေနာ္္ ဘာျမင္ျမင္ သူကဗ်ာမ်ားက သူ႔တန္ဖုိးကုိ ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့ပါသည္။
(၃)
ယခု သူႏွင့္ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္ထိေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ျပည္သူေတြရဲ့ အသံကုိ သူဖြင့္ျပႏုိင္ခဲ့ဲၿပီ။ အာဏာရွင္ေတြကုိ အာခံတဲ့ေနရာမွာ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ လက္နက္ကုိင္ထားသူေတြထက္ သတၱိရွိေၾကာင္း ေနာက္တႀကိမ္ ျပသခဲ့ပါၿပီ။
အခုခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား အထုအေထာင္းခံေနရလား၊ စိတ္ဓါတ္ေတြၿပဳိပ်က္ေနခ်ိန္လား။ ဂုဏ္ယူပါတယ္ ကုိေစာေဝ။ ကဗ်ာဆရာ ဆုိတာကုိက ေလာင္းကြ်မ္းၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ခင္ဗ်ားက ထြန္းညိွခဲ့တယ္။ ကုိယ္တုိင္ အေလာင္ကၽြမ္းခံ ထြန္းညွိခဲ့တဲ့ မီးစတစ ဟာ အဖိႏွိပ္ခံ လူတန္းစားေတြအတြက္ လမ္းျဖစ္လာခဲ့မွာပါ။ ေတာက္ပမႈနဲ႔အတူ ေစာေဝဟာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္၊ ကဗ်ာတပုဒ္ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူေတြ ျငင္းမလဲ။ ။ဆုိင္းေမကူး
